یار

نمی دانم نگاهم کی نگاهت را بیاویزد

نمی دانم دلم کی در دلت جایی بگیرد

نمی دانم خدایا

آه.............نمی دانم

کی آن چشم مقدس در دلم غوغا می اندازد

و یا کی آن نفسهای وجودت تنم گرما ببخشاید

و یا در سرخی قلبت

غبار عشق بیفشاند

نمی دانم

ولی دلتنگ آن باد غریبم

نمی دانم   به کی باید در آغوش غریبت جای بگزینم

و یا در گریه شبنم بهارت

چون کبوتر بال پروازم بگیرد

و یا کی می توانم

از غمت هجران برانگیزم

نمی دانم به کی در خلوتم یکجا بیاندیشم

که آیا باز می آیی

و یا بازم نگاهی، خنده ای، شاید صدایی

تو روزی باز می آیی

که در این سایه غمگین دل

من را ببخشایی

آری من نمی دانم

نه ، نمی خواهم بدانم

که در سنگینی تیر نگاهت

چه چیز از من بدزدیدی

و یا کی آن نگاهم را به قلب بی فروغت باز بخشیدی

و با نیرنگ خود

چه بی رحمانه تو از قلب من آری رمیدی

نمی دانم هنوزم دوستم می داری یا نه

حقیقت گویمت بازم

هنوزم دوستت می دارم ای یار.

                                                        نسترن