بیهوده

وجودم پر از فریاد

با قلبی شکسته

و دستهایی بسته

و فانوسی خاموش

در تنهایی و خلوت

در سکوتی عالم گیر

پیرمردی خمیده ورنجور

و زنی با دستهای پینه بسته و صورتی چین دار

احساس بی تفاوتی در انتهای من

همه وجودم نابود

زندگی پوچ وبی معنا

نگاههای منتظر به در

انتظاری بیهوده

و التماس برای پایان انتظار

همچون محکومی بر دار

و ما چون مترسک هایی بی حرکت وگمراه

و هجران قلب های آزرده

و در آخر تباهی و مرگ تنهایی خزان زده

                                                                   نسترن